Neil Young rijdt opnieuw

Power Foods for the Brain | Neal Barnard | TEDxBismarck (Mei 2019).

Anonim

Zelfs Neil Young heeft soms moeite het steeds veranderende pad van zijn bijna vijf-decennium carrière uit te leggen, inclusief zulke recente bochten naar links als een bizar conceptalbum over elektrische auto's en een korte reünie met zijn oude band Buffalo Springfield. Op zijn nieuwste album, Americana, gaat Young eindelijk opnieuw de krachten bundelen met de lang sluimerende Crazy Horse - de briljante onbekwame begeleidingsband die Young geholpen heeft om enkele van zijn beste en meest edgy muziek te maken - om garagerock-versies van liedjes uit de folkcanon te spelen ( "Oh Susannah, " "Dit land is uw land"). Die keuze kan hij ten minste verklaren: "Eigenlijk had ik zelf geen liedjes", zegt Young. "En ik wilde muziek spelen." Uiteindelijk schreef hij in de herfst ook een album met originele liedjes om samen te vallen met zijn eerste tournee met Crazy Horse in acht jaar.

Hoe weet je wanneer het weer Crazy Horse Time is?
Op sommige punten is het ergste dat ik kan doen spelen met Crazy Horse. En op andere punten is dit het enige dat ik kan doen - het enige dat ik zou moeten doen. Dus het is echt moeilijk. Ik kan niet uitleggen waarom het acht jaar of twaalf jaar geleden is of wat het ook is sinds ik met Crazy Horse heb gespeeld, maar het is de juiste hoeveelheid jaren, omdat je een gevoel moet hebben, en je moet in contact zijn met wat het is. Je kunt het voelen aankomen, en wanneer het daar komt, weet je dat het niet zomaar uit het niets kwam.

Heeft het een ander soort fysieke tol nodig als je met het paard speelt, dan met de andere modi die je hebt?
Absoluut. Het is veel fysieker vanwege de improvisatie. Je weet niet echt waar je heen moet en met het paard weet niemand waar ze naartoe gaan. Je moet het echt op het gehoor spelen. Maar het is niet zo dat ik op en neer spring en mijn eigen pogo-stick heb. En het laatste dat je me gaat zien is duiken in het publiek alsof ik op een reis ben rond de jaren tachtig. Ik zal niet moshen zijn. Maar het wordt een goede show. Het worden (liedjes uit het verleden), het heden en de toekomst. Het gaat om gelijke kansen.

Je gooide de hit 'Get a Job' uit de jaren vijftig op de kaart. Is dat niet misplaatst op een album met volksliedjes?
Nou, het is erg actueel. Iedereen wil een baan krijgen. Niemand heeft er een. De vrouwen van mensen zijn boos op hen dat ze geen baan hebben. En als je naar dat nummer luistert, klinkt het voor mij als een kettingbende. Dat zijn gezangen. Dat kwam van mensen die werkten. Er is een geschiedenis van Amerika in dat lied. Dat nummer gaat voor altijd leven.

Je schrijft je autobiografie. Maar je zei ooit dat je er nooit een zou schrijven, dat "de zwakte van een autobiografie het gebrek aan perspectief is van de persoon die het schrijft." Wat is er veranderd?
Ik wilde proberen zo zwak te zijn. En ik wilde geen ghostwriter. Het idee van een ghostwriter maakte me de stuipen op het lijf. Wat zou enger kunnen zijn? Je gaat slapen en de ghostwriter, waar is hij in vredesnaam, weet je? Ik wilde niets met die vent te maken hebben. Ik heb zijn werk gezien. Hij is stom. Hij blijft zijn naam veranderen, de namen van anderen gebruiken en stukjes stront uitwerpen die niet werken. Dat maakte me de stuipen op het lijf.

Paul McCartney zei onlangs dat hij goed in de tachtig kan spelen. Is er een tijdslimiet voor Crazy Horse?
Ik denk niet dat er een tijdslimiet is, maar als die er is, gaan we die vinden. We gaan het onbekende in.

menu
menu